BazArt – de Bazar der Kunst

verteld door Ron uit Antwerpen, België

Eindelijk, na een jaar aftellen zijn we hier terug. Mijn echtgenote is al een maand bezig met de voorbereiding voor deze reis. Een vakantie van drie weken vraagt dan ook wel wat organisatie en planning. We kunnen amper wachten om terug te keren naar de Fonte Bertusi. Dit jaar vooral omdat we het nieuwe gebouw, de kunstenkamer wil zien. We komen nu al vijftien jaar naar hier en we zijn benieuwd wat die gekke mensen er nu weer van gemaakt hebben!
En hier zijn we dan in de nieuwe bibliotheek, die de naam “BazArt” meekreeg. Het nieuwe gebouw is perfect geïntegreerd in het geheel van gebouwen van de Fonte Bertusi. Het is alsof het er altijd al heeft gestaan.
Onze vrienden verwelkomen ons met een gulle glimlach. We omhelzen Manuela en Andrea en Edoardo kan niet wachten om ons naar de nieuwbouw te leiden. “Hier is dan onze nieuwe bibliotheek.” De ruimte is bedoeld als gemeenschappelijke ontmoetingsplaats, waar je een boek kan lezen, wat nieuws kan te weten komen over kunst, of creaties van de kunstenaars van de Fonte Bertusi kunt kopen. Gewoon fantastisch!
We bekijken snel even de meubelen, de schilderijen, de kunstobjecten. Alles in volledige perfecte harmonie.
We spreken af om later op de dag terug te komen om alles wat nauwkeuriger te bekijken.
Negen uur ‘s avonds. We gaan BazArt binnen. We zijn helemaal alleen. We steken de lichten aan en kijken even rond. Er staat een waterkoker en ik maak oranjebloesemthee voor ons twee. We zetten ons in de zetel en kijken omhoog. Boven ons hoofd is er nog een balkon! Dat hadden we nog niet gezien. We klimmen de trap op. Waw! Een paradijs voor mensen die houden van boeken. Een uitgebreide verzameling kunstboeken, waarvan sommige echt kostbaar en waardevol. Gelukkig zijn er een heleboel Engelse boeken bij, want Italiaans lezen is echt wel wat moeilijk voor ons.
We gaan terug naar beneden. Onze thee is klaar. Met onze tas in de hand wandelen we rustig door de BazArt. Er hangen grafische werken van Andrea en Edoardo aan de muur. Ook een schilderij van een priester en een soldaat met een apenkop. Ik kiijk naar de datum van het werk: Edoardo Pisano 1973. Al zo oud, en zo tijdloos. Op een bank onder het raam liggen de creaties van Manuela: hartjes van hout, doeken, geurende kruidenzakjes, lavendelzakjes, sierlijke schorten.
Nu komen we bij het deel van de ruimte waar Edoardo zijn objecten uitgestald zijn. Vooral reproducties van zijn schilderijen. De echte kunstwerken hangen aan de muren.
Mijn echtgenote probeert een schort. Op de tafel ligt een schitterend boek over de Renaissance. Ik blader een beetje door het werk. Op een plank zie ik een trompet liggen en ik herinner me de woorden van Edoardo die ons vertelde over het klassieke muziekfestival dat hier in mei wordt gehouden. Een groep musici, vrienden van de Fonte Bertusi, spelen hier dan een week lang elke avond voor een klein uitgelezen gezelschap.
Een echt concert dus! Hier! Prachtig! Morgen eens samen met Manuela bekijken of ik kan reserveren voor die muziekweek.